Zmiany czynników ryzyka i spadek umieralności z powodu chorób układu krążenia – badanie Framingham Heart ad

Zdarzeniom przypisano diagnozę i datę zgodnie ze standardowymi kryteriami19 przez zespół lekarzy, którzy spotykali się regularnie przez 34 lata badania Framingham Heart Study, które są omówione w tym raporcie. Pełne informacje na temat układu sercowo-naczyniowego i stanu życiowego były dostępne dla wszystkich członków trzech kohort. Ostry zawał serca uznano za potwierdzony, gdy zmiany w seryjnych elektrokardiogramach wskazywały na ewolucję zawału. Począwszy od 1956 r. Jako dowód zawału serca przyjęto zapis szpitalny wykazujący wzrost poziomu aminotransferazy w osoczu do co najmniej 60 U na litr wraz z długotrwałym niedokrwiennym bólem w klatce piersiowej w wywiadzie. W 1962 r. Podwyższone stężenie dehydrogenazy mleczanowej (> 500 U na litr) zostało uwzględnione w kryteriach rozpoznania zawału mięśnia sercowego. Później, gdy metody laboratoryjne zostały ustandaryzowane, poziom aminotransferazy asparaginianowej uznano za nieprawidłowy przy 50 U na litr, a poziom dehydrogenazy mleczanowej 200 U na litr. 19 Nierozpoznane zawały w badaniu Framingham Heart zostały zdefiniowane jako te, które nie zostały zdiagnozowane przez lekarza w momencie zdarzenia. Zdarzenie całkowicie bezobjawowe zostało sklasyfikowane jako nierozpoznane i ciche, natomiast nierozpoznane zdarzenie z objawami zgłoszonymi przez pacjenta zostało uznane za nierozpoznane, ale nie ciche.
Analiza statystyczna
W celu oceny rozkładu nowych chorób i zgonów w czasie dla trzech kohort wykorzystano analizę przeżycia z tabeli życia. Szacunki funkcji rozkładu przeżycia uzyskano dla każdej kohorty za pomocą procedury LIFETEST. 20 Wykresy z trzech kohort zostały nałożone i porównane. Test log-rank (test MantelHaenszel21) został wykorzystany do przetestowania równości funkcji rozkładu przeżycia wśród kohort. Dziesięcioletnie wskaźniki ryzyka (z 95-procentowymi przedziałami ufności) i statystyką chi-kwadrat obliczono zgodnie ze standardowymi metodami.22 Stosunki ryzyka (względne ryzyko) obliczono i zastosowano jako wskaźnik zmiany zachorowalności i umieralności z powodu chorób sercowo-naczyniowych między dwie kohorty według następującego wzoru: zmiana procentowa = (współczynnik ryzyka – 1) / współczynnik ryzyka. Test MantelHaenszel22 został wykorzystany do przetestowania ogólnego związku w analizach warstwowych. Dane o czynnikach ryzyka zarejestrowane w postaci zmiennych ciągłych testowano pod kątem istotnej różnicy między badaniami w linii podstawowej za pomocą procedury ogólnych modeli liniowych.23 Testy Bonferroni t-24 stosowano do porównań parami średnich wartości na badaniach . Wszystkie testy istotności były dwustronne.
Wyniki
Śmiertelność i zachorowalność na choroby sercowo-naczyniowe
Rycina 1. Rycina 1. Dziesięcioletnia funkcja podziału i przeżycia chorób sercowo-naczyniowych dla mężczyzn w wieku od 50 do 59 lat na linii podstawowej. Funkcje przeżycia w chorobie sercowo-naczyniowej dla trzech kohort były znacząco różne, z wyraźnym wzrostem przeżywalności w kohortach 1970 (P <0,04 w teście log-rank, Fig. 1). W tej i kolejnych analizach stwierdzono, że trendy w kohorcie z 1960 r. Są zbliżone do obserwowanych w kohorcie z 1950 r. Dlatego wyniki przedstawiono dla kohort 1950 i 1970 [patrz też: ekstubacja, olej kokosowy na białe zęby, mahjong jeja ]