Zbieranie i transfuzja krwi w Stanach Zjednoczonych, 1982-1988 ad 7

Należą do nich gwałtowny wzrost liczby dawców krwi autologicznej, poczynając od 1984 r. (Które zostały stworzone głównie w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia wirusem HIV) oraz dowody wzrostu śródoperacyjnego odzyskiwania krwi. Silna tendencja do korzystania z płytek krwi uzyskanych z aferezy pojedynczego dawcy w celu leczenia płytek krwi, nawet jeśli występuje częściowo z innych powodów, stanowi korzyść dla bezpieczeństwa transfuzji. Te posunięcia są imponującym dowodem obaw lekarzy o bezpieczeństwo pacjentów. Popiera się ponowne rozpatrzenie podstawowych wskazań do wielu transfuzji. Raport konferencji konsensusowo-rozwojowej National Institutes of Health z 1984 r. Zatytułowanej Świeże zamrożone plazmy: wskazania i zagrożenia stwierdza, że plazmy nie powinno się używać jako ekspandera objętości ani źródła odżywczego.12 Niewielki spadek odnotowano tutaj w liczbie transfuzji plazmowej w latach 1984-1988 stanowi pierwszy dowód na odpowiedź na zalecenia tej konferencji. Konferencja na temat okołooperacyjnej transfuzji czerwonych krwinek z 1988 roku zakwestionowała wytyczne kliniczne, że krwinki czerwone lub krew pełną powinny zostać przetoczone, gdy poziom hemoglobiny jest niższy niż 10 g na decylitr lub hematokryt mniejszy niż 30 procent. Stwierdzono, że nie ma dowodów na to, że niedokrwistość o nasileniu łagodnym do umiarkowanego przyczynia się do zachorowalności okołooperacyjnej. 13
Ważność tych pytań dotyczących stosowności wielu transfuzji krwi jest wzmacniana przez ciągłe stwierdzenie znacznych różnic w odsetkach transfuzji wśród dziewięciu regionów spisowych, co zostało po raz pierwszy ujawnione w ankietach przeprowadzonych przez National Heart, Lung and Blood Institute .3 Nie zidentyfikowano podstawowych przyczyn tych różnic. Jedna prawdopodobna przyczyna wynika z regionalnych różnic w częstości występowania interwencji medycznych i chirurgicznych wymagających wsparcia transfuzją. Chassin i wsp. [5] opisali niedawno duże różnice geograficzne w stosowaniu procedur medycznych i chirurgicznych u pacjentów Medicare w 13 obszarach geograficznych (nie w regionach spisu) w Stanach Zjednoczonych. Wśród badanych procedur wymienić można całkowitą wymianę stawu kolanowego, całkowite zastąpienie stawu biodrowego i operację pomostowania tętnic wieńcowych, przy czym do potwierdzenia konieczne jest przetaczanie krwi. Czy regionalne różnice w szybkościach transfuzji wynikają z nierównomiernego rozmieszczenia geograficznego głównych ośrodków, w których przetaczane są bardzo duże ilości krwi i składników krwi. Uważamy, że jest to mało prawdopodobne, aby przyczynić się do różnic w szybkościach transfuzji czerwonych krwinek. Jednostki pełnej krwi i krwinek czerwonych są podawane w transfuzji w stosunkowo małych ilościach do bardzo dużej liczby pacjentów14. Ponadto liczba szpitali, które stosują dużą ilość krwi w świadczeniu kompleksowej opieki jest stosunkowo duża; w 1980 roku zidentyfikowaliśmy ponad 1000 szpitali w tej kategorii.3 Jednak w przypadku transfuzji płytek krwi sytuacja może być inna. W transplantacji szpiku kostnego transfuzje płytek zwykle wymagają więcej jednostek na pacjenta niż transfuzje krwinek czerwonych, o rząd wielkości. Ponadto liczba ośrodków przeszczepu szpiku kostnego jest niewielka
[przypisy: pryskające bańki jeja, nawykowe zwichnięcie rzepki, pryskające bańki ]