Wpływ wielostawowej stymulacji dwukomorowej u pacjentów z niewydolnością serca i opóźnieniem przewodzenia wewnątrzkomorowego cd

Rozpoczęto fazę z pojedynczą ślepą fazą (aktywna vs. nieaktywna), a następnie okres, w którym system stymulacji został zaprogramowany zgodnie z preferencjami pacjenta (na podstawie dwóch okresów w fazie przejścia). Podano tu tylko wyniki z fazy przejścia. Implantacja rozruszników serca
Wszystkie przewody zostały wszczepione przezżylnie. Przewód przedsionkowy umieszczono wysoko w prawym przedsionku. Przewód lewej komory umieszczono w dopływie zatoki wieńcowej, zgodnie z wcześniej opisaną metodą.31 Zastosowano specjalnie zaprojektowane elektrody. Venogram pomógł zoptymalizować pozycję elektrody. Miejscem docelowym była korzystnie ściana boczna, w połowie odległości między podstawą a wierzchołkiem, ale inne miejsca boczne lub tylne były również dopuszczalne. Wielka żyła sercowa lub środkowa żyła sercowa była używana tylko wtedy, gdy inne miejsca nie były dostępne. Przewód prawej komory został umieszczony jak najdalej od lewego przewodu komorowego. Stymulatory były urządzeniami o potrójnym sprzęcie, które wykorzystywały standardową technologię dwukomorową, z wbudowanymi adapterami do synchronizacji stymulacji dwóch komór (Chorum 7336 MSP, ELA Medical, Montrouge, Francja i InSync 8040, Medtronic, Minneapolis) . Wyniki implantacji oceniano na podstawie pozycji odprowadzeń na foliach rentgenowskich klatki piersiowej oraz zmian szerokości odstępu QRS na 12-odprowadzeniowych elektrokardiogramach powierzchniowych.
Programowanie stymulatorów serca
Podczas randomizacji stymulator został zaprogramowany jako nieaktywny lub aktywny. Podstawową częstość stymulacji ustalono na 40 uderzeń na minutę, a górny limit na poziomie 85 procent maksymalnej przewidywanej częstości akcji serca w zależności od wieku i płci pacjenta. U każdego pacjenta wykonano echokardiografię dopplerowską w celu określenia optymalnego opóźnienia przedsionkowo-komorowego (opóźnienie elektryczne między pobudzeniem przedsionkowym i komorowym) podczas stymulacji przedsionkowo-komorowej.
Lek
Nie dopuszczono modyfikacji leku w zakresie innym niż dostosowanie dawki diuretyku między momentem włączenia do badania a końcem fazy krzyżowania badania. Zgodność monitorowano za pomocą wywiadów uzupełniających i kontroli na receptę.
Ocena pacjentów
W punkcie wyjściowym, czasie randomizacji i zakończeniu każdego z dwóch okresów w fazie przejścia, pacjentów oceniano według odległości przebytej w ciągu sześciu minut, jakość życia oceniano za pomocą metody Minnesota Living with Heart Kwestionariusz niepowodzenia, 33 klasyfikacja NYHA, zapotrzebowanie na leki, potrzeba hospitalizacji, elektrokardiografia 12-odprowadzeniowa powierzchni oraz badanie wysiłkowe wysiłkowe.
Sześciominutowy test został przeprowadzony zgodnie z zaleceniami Guyatta i współpracowników oraz Lipkina i wsp. 34,35. Ocena bazowa obejmowała test treningowy w celu potwierdzenia, że pacjent mógł wykonać test trwający sześć minut. Każda wizyta obejmowała dwa testy w odstępie co najmniej trzech godzin między nimi. Maksymalna różnica między dwoma testami wynosiła 15 procent, a zarejestrowana wartość była średnią z dwóch wyników.
Kwestionariusz Minnesota33,36 zawiera 21 pytań dotyczących postrzegania przez pacjentów skutków niewydolności serca w ich codziennym życiu
[podobne: myszka stawowa, tu vesicae urinariae, fonastenia ]
[więcej w: rezerwa ślimakowa, tętniak przegrody międzyprzedsionkowej bez cech przecieku, choroby mortona ]