Wpływ wielostawowej stymulacji dwukomorowej u pacjentów z niewydolnością serca i opóźnieniem przewodzenia wewnątrzkomorowego ad

Krótkotrwałe badania wykazały, że stymulacja przedsionkowo-komorowa (z przewodami w jednym przedsionku i każdej komorze) znacznie poprawia hemodynamikę poprzez zmniejszenie asynchroniczności komorowej17-23 Wyniki z niekontrolowanych badań dotyczących stałej stymulacji dwukomorowej24-26 wskazują na ciągłą poprawę w zakresie objawów, ćwiczeń tolerancja i dobre samopoczucie. Przeciwnie, stwierdzono, że jednokomorowa stymulacja prawostronna u pacjentów z rytmem zatok przynosi korzyść tylko niewielkiej podgrupie pacjentów.27-29 Celem tego pojedynczego ślepego, randomizowanego, kontrolowanego badania krzyżowego była ocena skuteczności klinicznej i bezpieczeństwa przeznaczyniowej stymulacji przedsionkowo-komorowej u pacjentów z ciężką niewydolnością serca i dużym opóźnieniem przewodzenia wewnątrzkomorowego, ale bez standardowych wskazań do rozrusznika.30 Metody
Wybór pacjentów
Wszyscy pacjenci wyrazili świadomą zgodę przed rejestracją. Wszyscy mieli ciężką niewydolność serca z powodu idiopatycznej lub niedokrwiennej dysfunkcji skurczowej lewej komory, frakcję wyrzutową mniejszą niż 35 procent i średnicę końcoworozkurczową większą niż 60 mm. Wszyscy pacjenci byli w rytmie zatokowym z interwałem QRS dłuższym niż 150 ms i bez standardowego wskazania do wprowadzenia rozrusznika .30 Przed rozpoczęciem badania pacjenci byli w klasie III NYHA III przez co najmniej miesiąc, podczas gdy otrzymywanie optymalnego leczenia, w tym co najmniej diuretyków i inhibitorów ACE w maksymalnej tolerowanej dawce.
Kryteria wykluczenia obejmowały kardiomiopatię przerostową lub restrykcyjną, podejrzenie ostrego zapalenia mięśnia sercowego, korewalną wentrawulatię, ostry zespół wieńcowy trwający krócej niż trzy miesiące, niedawną rewaskularyzację wieńcową (w ciągu poprzednich trzech miesięcy) lub zaplanowaną rewaskularyzację, nadciśnienie oporne na leczenie, ciężką obturacyjną chorobę płuc , niezdolność do chodzenia, obniżona oczekiwana długość życia niezwiązana z chorobą sercowo-naczyniową (krócej niż rok) lub wskazanie do implantacji kardiowertera-defibrylatora.30
Projekt badania
Rysunek 1. Rysunek 1. Projekt badania. Pacjenci byli losowo przydzielani do trzech miesięcy bezczynnej stymulacji (komorowe, hamowane z częstością podstawową 40 bpm) i aktywnej stymulacji (atriobiventricular). CO1 oznacza koniec okresu crossover 1, a CO2 koniec okresu crossover 2.
Proces obejmował 15 ośrodków w Europie; protokół badania został zatwierdzony przez lokalne komisje etyczne w sześciu uczestniczących krajach. Rekrutacja rozpoczęła się w marcu 1998 r. I została zakończona rok później. Badanie obejmowało sześciomiesięczną randomizowaną fazę podziału, podczas której stymulacja przedsionkowo-komorowa (aktywna) była porównywana z stymulacją komorową (nieaktywną) z częstością podstawową równą 40 uderzeń na minutę, każdą na okres trzech miesięcy w kolejności losowej (Figura 1). Implantację przeprowadzono po miesięcznym okresie obserwacji, aby zweryfikować stabilność niewydolności serca (zdefiniowanej jako brak konieczności zmiany leczenia i brak zmiany w klasie czynnościowej). Po wszczepieniu stymulator został zaprogramowany jako nieaktywny. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup badanych w ciągu kolejnych dwóch tygodni, po upewnieniu się, że system stymulacji został prawidłowo wykonany. Randomizacja kolejności leczenia odbyła się według projektu bloku z warstwowaniem według centrum badań
[patrz też: rezerwa ślimakowa, opalescencja w moczu, fonastenia ]
[podobne: zapalenie okołostawowe barku, nawykowe zwichnięcie rzepki, pryskające bańki ]