Niewłaściwa transplantacja serca u niemowląt czesc 4

Późni biorcy serc od dawców niekompatybilnych z ABO otrzymali pierwotną immunosupresję nowo dostępnymi lekami, które mogą mieć większy wpływ niż połączenie cyklosporyny i azatiopryny na limfocyty B, a zatem na wytwarzanie przeciwciał.18,19 Tacy pacjenci otrzymywali takrolimus (Prograf, Fujisawa Kanada, początkowa dawka doustna, 0,1 do 0,3 mg na kilogram dziennie, docelowe stężenie w osoczu, 8 do 12 ng na mililitr) z mykofenolanem mofetylu (Cellcept, Hoffmann-LaRoche Canada, początkowa dawka doustna, 20 do 40 mg na kilogram dziennie ) i prednizon (w dawkach opisanych powyżej). U wszystkich niemowląt dawek wspomagających leków immunosupresyjnych (prednizon i azatioprynę lub mykofenolan mofetylu) stopniowo zmniejszano, a leki przerywano, jeśli nie doszło do odrzucenia. Dawki leków hamujących kalcyneurynę zmniejszały się z czasem (docelowe stężenie w osoczu po roku od przeszczepienia, 150 do 200 ng na mililitr dla cyklosporyny i 4 do 6 ng na mililitr dla takrolimusu), tak że całkowita immunosupresja utrzymywała się na najniższym wymaganym poziomie aby zapobiec odrzuceniu. Niemowlęta, które otrzymywały cyklosporynę i które miały nawracające odrzucenie lub niedopuszczalne działania niepożądane lub u których niemożliwe było zredukowanie leków do niskich dawek lub przerwanie leczenia glikokortykosteroidami, przeszły na terapię podtrzymującą opartą na takrolimusie. Pacjentów i 7 zmieniono z takrolimusu na cyklosporynę z powodu zaburzenia żołądkowo-jelitowego i anemii (u jednego pacjenta). Ostre odrzucenie komórkowe było leczone metyloprednizolonem (podawanym dożylnie w dawkach 10 do 15 mg na kilogram dziennie przez trzy dni). W przypadku odrzucenia humoralnego wykonanoby plazmaferezę, w razie konieczności połączoną z podaniem cyklofosfamidu (1 do 2 mg na kilogram dziennie).
Nadzór do odrzucenia
Wszystkie niemowlęta poddano biopsji endomiokardialnej w celu wykrycia ostrego odrzucenia komórkowego i humoralnego w odstępach około trzech do czterech tygodni lub wcześniej, jeśli możliwe, odrzucenie było wskazywane przez zmiany w stanie klinicznym (gorączka, niedociśnienie, letarg, drażliwość) lub przez wyniki elektrokardiograficzne badania (obniżone napięcia QRS lub nowe zaburzenia rytmu) lub badania echokardiograficzne (zmniejszona frakcja wyrzutowa lub zwiększona grubość ściany). Próbki biopsji wybarwiono hematoksyliną i eozyną i badano przez patologów z doświadczeniem w biopsji przeszczepów serca, którzy oceniali je zgodnie z kryteriami Międzynarodowego Towarzystwa Transplantacji Serca i Płuc.20 Histopatologiczne cechy odrzucenia za pośrednictwem przeciwciał obejmowały obrzęk śródmiąższowy. lub krwotok i obrzęk komórek śródbłonka. Analizę immunohistochemiczną przeprowadzono przy użyciu przeciwciał znakowanych fluorescencyjnie wobec IgG, IgM, IgA, C3 i fibrynogenu. Angiografię naczyń wieńcowych wykonano w ciągu sześciu miesięcy po transplantacji, a następnie raz w roku, aby zidentyfikować przewlekłe odrzucenie (przyspieszona choroba wieńcowa w przeszczepie), proces, który może być związany ze szkodliwym działaniem przeciwciała.
Wyniki
Tabela 3. Tabela 3. Charakterystyka pacjentów, którzy otrzymywali transplantacje serca od dawców niekompatybilnych z ABO lub dawców zgodnych z ABO
[patrz też: zgorzel wilgotna, playernotes wot, marska nerka ]
[patrz też: playernotes wot, olx krzeszowice, ekstubacja ]