Aktywacja krzepnięcia po podaniu czynnika martwicy guza pacjentom w stanie normalnym cd

Czynnik martwicy nowotworu mierzono w próbkach surowicy otrzymanych bezpośrednio przed wstrzyknięciem rekombinowanego czynnika martwicy nowotworu i soli fizjologicznej oraz 5, 10, 15, 30, 45, 60, 120, 180 i 240 minut później. Próbki surowicy zamrożono natychmiast i przechowywano zamrożone aż do oznaczenia. Testy
Poziomy w osoczu peptydu aktywacyjnego czynnika IX, peptydu aktywacyjnego czynnika X, F1 + 2, czynnika XII, kompleksów prekalikreiny, czynnika Xlla-C1 i kompleksów inhibitora kalikreiny-C1 określono testami radioimmunologicznymi, jak opisano w innym miejscu. 22 23 24 25 Plazma Stężenia fibrynogenu mierzono metodą turbidymetryczną (ChromoTimeSystem, Behringwerke, Marburg, Republika Federalna Niemiec). Stężenia peptydu aktywacyjnego czynnika IX i peptydu aktywacyjnego czynnika X podano w pikomolach na litr, wartości F1 + 2 w nanomolach na litr litr, a wartości fibrynogenu w osoczu w gramach na litr. Poziomy czynnika XII w osoczu i prekallikreiny są wyrażone jako jednostki na mililitr osocza, w odniesieniu do puli osocza od zdrowych dawców, która zawiera jedną jednostkę zarówno czynnika XII, jak i prekalikreiny na mililitr. Wartości plazmy w kompleksach inhibitora czynnika XIIa-C1 i kompleksach inhibitorów kallikreiny-C1 wyrażono jako jednostki na mililitr osocza, w odniesieniu do osocza siarczanu dekstranu, zebranego od zdrowych dawców, zawierającego jedną jednostkę obu kompleksów inhibitora czynnika Xlla-C1 i Kompleksy inhibitorów kalikreiny-C1 na mililitr.25 Testy radioimmunologiczne dla tych kompleksów inhibitora Cl mogą wykrywać aktywację 0,05 procent czynnika XII w osoczu lub prekalikreiny. Wszystkie próbki otrzymane do pomiaru aktywacji wspólnej i wewnętrznej ścieżki krzepnięcia badano w jednym do czterech przebiegów. Każdy przebieg zawierał zarówno próbki od osobników, którym podano roztwór soli, jak i próbki od osobników, którym podano czynnik martwicy nowotworu, i uważano, aby wszystkie próbki od jednego osobnika były testowane w tej samej serii. Współczynniki między testami zmienności stosowanych testów były następujące: peptyd aktywacyjny czynnika IX, 12% 21; peptyd aktywacyjny czynnika X, 12 procent 22; F1 + 2, 8 procent 19; czynnik XII i prekallikreina, <10% 25; kompleksy inhibitora czynnika XIIa-C1 i kompleksy inhibitorów kallikreiny-C1, <9 procent 25; i fibrynogen, <9 procent.26
Liczba płytek krwi została określona za pomocą cytometru przepływowego (system Technicon HI, Technicon Instruments, Tarrytown, NY). Stężenie czynnika martwicy nowotworu w surowicy określono za pomocą testu immunoradiometrycznego (Medgenix, Fleurus, Belgia). Probówki polipropylenowe powleczono kombinacją przeciwciał monoklonalnych przeciwko rekombinowanemu czynnikowi martwicy nowotworu, które rozpoznają odrębne epitopy czynnika martwicy nowotworu. Probówki te inkubowano przez noc z mieszaniną badanej próbki i przeciwciałem przeciwnowotworowym martwicy oznaczonym jodem-125. Po dekantacji związaną frakcję zliczono w liczniku gamma, a poziom czynnika martwicy nowotworu wyrażono w pikogramach na mililitr w stosunku do standardowej krzywej wiązania dla rekombinowanego ludzkiego czynnika martwicy nowotworu.
Analiza statystyczna
Wartości podano jako średnie . SEM
[hasła pokrewne: wątroba muszkatołowa, ksantoproteinowa, choroby mortona ]