Aktywacja krzepnięcia po podaniu czynnika martwicy guza pacjentom w stanie normalnym ad

Wszyscy badani zostali przyjęci na Oddział Badań Metabolicznych. Projekt badania
Sześciu zdrowych mężczyzn w wieku od 27 do 33 lat zgłosiło się do udziału w badaniu. Żadne z nich nie miało nieprawidłowości w badaniu fizykalnym lub rutynowym badaniu laboratoryjnym. Nie używali leków i nie mieli choroby przebiegającej z gorączką w miesiącu poprzedzającym badanie. Okresy badania wynosiły 12 godzin, począwszy od godziny 7:30. Badani pościli przez noc aż do końca każdego okresu badania. Każdy badany był dwukrotnie badany w odstępie co najmniej trzech tygodni. W jednym z badań podano bolusową iniekcję dożylną rekombinowanego ludzkiego czynnika martwicy nowotworu (50 .g na metr kwadratowy powierzchni ciała) rozpuszczonego w 10 ml izotonicznego roztworu soli; w drugim okresie podawano równoważną objętość izotonicznego roztworu soli fizjologicznej. Kolejność, w której podano dwie wstrzyknięcia, określono losowo.
Średnie tętnicze ciśnienie krwi i częstość tętna mierzono w odstępach 15-minutowych za pomocą monitora Dinamap (Critikon, Tampa). Temperatura była rejestrowana w sposób ciągły za pomocą kaniuli odbytniczej (Hewlett-Packard, Boeblingen, Republika Federalna Niemiec).
Rekombinowany ludzki czynnik martwicy guza był dostarczany przez Boehringer-Ingelheim (Ingelheim am Rhein, Republika Federalna Niemiec). Był czysty w ponad 99%, jak określono metodą elektroforezy na żelu siarczanem dodecylu i poliakryloamidu i zawierał mniej niż 10 ng endotoksyny na miligram białka, co zbadano testem lizatu amebocyte limulus.
Pobieranie krwi
Próbki krwi żylnej uzyskano za pomocą oddzielnych żył, stosując igły motylkowe o rozmiarze 19, bezpośrednio przed wstrzyknięciem rekombinowanego czynnika martwicy nowotworu lub izotonicznego roztworu soli i 15, 30 i 45 minut oraz 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 12 godzin później.
Krew do pomiaru peptydu aktywacyjnego czynnika IX, peptydu aktywacyjnego czynnika X i F1 + 2 zebrano w plastikowych strzykawkach z następującym antykoagulantem: 38 mM kwas cytrynowy, 75 mM cytrynian sodu, 136 mM dekstroza, 6 mM EDTA, 6 mM adenozyna i 25 U heparyny na mililitr. Stosunek antykoagulanta do krwi wynosił 0,2: 1,0 (vol / vol). Po pobraniu próbek krwi osocze otrzymano przez odwirowanie w temperaturze 4 ° C przez 30 minut przy 1600 x g i przechowywano w -70 ° C przed pomiarem. Krew do pomiaru fibrynogenu zebrano w probówkach z 32 g dihydratu cytrynianu trisodowego na litr (1 do 9 ml krwi) i wirowano przy 1600 xg przez 20 minut w temperaturze pokojowej. Próbki osocza przechowywano w -70 ° C do czasu analizy.
Krew w celu oznaczenia kompleksów inhibitora czynnika XII, prekallikreiny, czynnika XIIa-C1 i kompleksu inhibitorów kallikreiny-C1 zebrano w silikonowanych probówkach Vacutainer (Becton Dickinson, Plymouth, Anglia), do których dodano EDTA (10 mM) i polibren (0,05%). , wt / vol), aby zapobiec jakiejkolwiek aktywacji in vitro układu kontaktowego. 20 Probówki odwirowano w temperaturze pokojowej przez 10 minut przy 1300 x g, a osocze porcjowano i przechowywano w probówkach polistyrenowych w temperaturze -70 ° C do testy zostały wykonane. Krew do oznaczania liczby płytek krwi zebrano w probówkach z tripotasowym EDTA i natychmiast zanalizowano
[więcej w: ekstubacja, ropowica palca, wątroba muszkatołowa ]