Aktywacja krzepnięcia po podaniu czynnika martwicy guza pacjentom w stanie normalnym ad 7

Biorąc pod uwagę, że okres półtrwania w osoczu peptydu aktywacyjnego czynnika X i F1 + 2 jest stosunkowo krótki (odpowiednio 15 i 90 minut, 22, 35), nasze wyniki wskazują, że aktywacja protrombiny trwała, mimo że generacja czynnika Xa już powróciła do poziomy obserwowane przed podaniem czynnika martwicy nowotworu. Ponieważ wstrzyknięty czynnik martwicy nowotworu został szybko usunięty z krążenia (ryc. 1) i nie obserwowano żadnej aktywacji wewnętrznej drogi przez cały eksperyment, utrzymująca się aktywacja protrombiny musiała być wynikiem wczesnej aktywacji czynnika X. Podobno aktywność czynnika Xa został zneutralizowany tylko powoli – obserwacja, która kwestionuje nasze obecne rozumienie hamującej regulacji proteinaz krzepnięcia in vivo i która może być istotna dla patofizjologicznych cech chorób zakrzepowych. W szczególności, powtarzane lub przedłużone uwalnianie czynnika martwicy nowotworu do krążenia, jak zaobserwowano u pacjentów z sepsą, może wywierać kumulacyjny efekt w stanie prokoagulacyjnym. Poprzedni raport, że czynnik Xa sekwestrowany na powierzchni płytki lub fosfolipidu in vitro nie może być hamowany przez kompleks heparyny antytrombiny III36, może wyjaśnić to ciągłe tworzenie się trombiny w obecności naturalnych mechanizmów antykoagulantu. Małopłytkowość jest główną cechą rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, która prawdopodobnie wynika ze zwiększonego spożycia płytek krwi.1 U pacjentów z nowotworem odnotowano spadek liczby płytek krwi po ogólnoustrojowym podaniu czynnika martwicy nowotworu. 19, 37, 38 , nie stwierdziliśmy znaczących zmian w liczbie płytek krwi po wstrzyknięciu czynnika martwicy nowotworu. Przyczyny tej rozbieżności nie są obecnie znane, ale mogą być związane z różnicami w czasie infuzji czynnika martwicy nowotworu lub zastosowanych dawek lub ze zmienioną podatnością na czynnik martwicy nowotworu u pacjentów z nowotworem.
To kontrolowane badanie wyraźnie pokazuje, że nisko dawkowy czynnik martwicy nowotworu indukuje subkliniczną aktywację układu krzepnięcia, wspierając hipotezę, że czynnik martwicy nowotworów jest zaangażowany w patogenezę zaburzeń hemostatycznych związanych z sepsą. Znajomość mechanizmów odpowiedzialnych za wystąpienie i utrzymanie tej aktywacji może prowadzić do opracowania skutecznych strategii leczenia pacjentów z rozsianym wykrzepianiem wewnątrznaczyniowym i niewydolnością wielonarządową.
Finansowanie i ujawnianie informacji
Częściowo wsparte dotacją (PO1 HL 33014) z National Institutes of Health, stypendium z Royal Netherlands Academy of Art and Sciences do dr Büller oraz dotacja z Niderlandzkiej Organizacji Badań Naukowych i Amstolstichting do Dr. H. ten Cate. Dr Bauer jest ustanowionym badaczem American Heart Association.
Jesteśmy wdzięczni dr Auguste Sturkowi, Ricie van Wesep, Wil Morriën, Marianne van t Hullenaar, Marianne Schaap, Arie Prins, Han Levels i innym członkom personelu laboratorium koagulacji za ich doskonałe wsparcie techniczne; do doktora Frans Hoek do określania stężenia w surowicy czynnika martwicy nowotworów; do Marieke Kat za pomoc w przygotowaniu manuskryptu; i do Gerdie Wentink za przygotowanie ilustracji.
Author Affiliations
Z Departamentu Medycyny Wewnętrznej (TvdP, HPS) i Centrum Hemostazy, Trombozy i Badań Atherosclerosis (HRB, CHW, SJHvD, JWtC), Academic Medical Center, University of Amsterdam; Wydział Hematologii i Onkologii (HtC, KAB, RDR), Beth Israel Hospital, Boston; oraz Centralne Laboratorium Holenderskiego Czerwonego Krzyża Transfuzji Krwi (CEH), Amsterdam. Prośba o przedruk do Dr. van der Poll z Wydziału Medycyny Wewnętrznej, Akademickie Centrum Medyczne, F4-222, Meibergdreef 9, 1105 AZ Amsterdam, Holandia.

[podobne: nawykowe zwichnięcie rzepki, pryskające bańki jeja, ropowica palca ]